Εμείς οι πολίτες συχνά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με αποφάσεις που λαμβάνονται από πολιτικούς εκτός των εθνικών πλαισίων. Ως εκ τούτου, οι πολίτες κατακλύζονται από αθέμιτους κανονισμούς ή οδηγίες και στερούνται προσοχής στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις που έχουν σημαντικό αντίκτυπο στη ζωή των ευρωπαίων πολιτών απαιτούν κοινούς στόχους. Στην πραγματικότητα, συχνά φαίνεται ότι ο Μεσαίωνας δεν έχει τελειώσει και ότι οι πολίτες θεωρούνται υποκείμενα παρά μέλη μιας κοινότητας. Έχετε, για παράδειγμα, ρωτήσετε τους πολίτες εάν επιθυμούν να παραβιαστεί η ιδιωτική τους ζωή όσον αφορά τα βιομετρικά τους δεδομένα, όταν αποφασίσατε να τους υποχρεώσετε να διαθέτουν ψηφιακό δελτίο ταυτότητας ή ευρωπαϊκή ψηφιακή ταυτότητα που να περιλαμβάνει επίσης δεδομένα υγείας και τραπεζικά δεδομένα; Έχετε, κατά τύχη, αναρωτηθεί εάν οι Ευρωπαίοι συμφωνούν με την απελευθέρωση ΓΤΟ ή NBT στο περιβάλλον που θα μπορούσε δυνητικά να καταστρέψει τη φυσική και άγρια βιοποικιλότητα κάθε μεμονωμένου κράτους; Ή έχετε αναρωτηθεί εάν οι ευρωπαίοι πολίτες συμφωνούν με την υποστήριξη των σωστών ή λανθασμένων πολέμων με δικά τους χρήματα; Και πάλι, αναρωτηθήκατε αν οι ευρωπαίοι πολίτες συμφώνησαν με μια ψηφιακή και πράσινη μετάβαση που μετατοπίζει τα προβλήματα ρύπανσης σε τρίτες χώρες; Όχι, δεν το έκανες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο χρειαζόμαστε δημοψηφίσματα που αξιολογούν το έργο των πολιτικών αρνούμενοι ή στηρίζοντας τις πράξεις τους που συχνά υπαγορεύονται από την κακομεταχείριση.