Γνωρίζω ότι πρώτα υπάρχει ολοκλήρωση, αλλά μερικοί που δεν μπορούν να διαγραφούν από τον χάρτη δεν θέλουν απλώς ανοχή και θλίψη. Πολλοί σχιζοφρενείς ντρέπονται να ζουν σε προστατευόμενα διαμερίσματα και όχι σε κατοικίες όπου δεν μπορούν να έχουν είτε επειδή μιλούν μόνοι τους είτε για άλλους λόγους. Επιπλέον, για πολλούς, η μετάβαση σε ένα προστατευμένο διαμέρισμα ή μια κατοικία τελειώνει τη ζωή τους. Προτείνω ότι τα κύρια έθνη της Ευρώπης και δεν είναι απαραίτητο να είναι τα κύρια, στην Ουγγαρία, την Πολωνία κ.λπ. καλό να δημιουργήσουν τουλάχιστον 3 σύμπλεγμα προστατευμένων διαμερισμάτων για όσους ντρέπονται για την ασθένειά τους ζουν και η θέση τους μπορεί να βιώσει την ευρωπαϊκή ζωή. και ότι δεν τερματίζουν τη ζωή τους ότι μπορούν να έχουν μέχρι δύο παιδιά εκεί και ένα σχολείο για τα παιδιά τους ή ήδη με όρους λιγότερου διαχωρισμού των δημόσιων συγκοινωνιών καλύτερα σε ένα κανονικό σχολείο. εν τω μεταξύ η δυνατότητα σε εκείνα τα πατώματα που βρίσκονται σε προηγμένες πόλεις όχι μόνο να πραγματοποιούν εργαστήρια αλλά να μελετούν εξ αποστάσεως αν η ασθένεια είναι πολύ σοβαρή ή να διεγείρουν τους ενοποιημένους και πρόσωπο με πρόσωπο μελέτη των δημόσιων συγκοινωνιών καλύτερα σε ένα κανονικό σχολείο. Φυσικά, αυτές οι δυνατότητες μελέτης και τα παιδιά σε όλα τα κεντρώα