Όπως έχω δει, το να λες στους ανθρώπους τι να μην κάνουν, ακόμα και με την αιτιώδη επίγνωση, δεν είναι πολύ αποτελεσματικό, εκτός αν διαθέσεις πολλαπλές περιστάσεις σε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα όπου μπορείς να επαναλαμβάνεις σημαντικές έννοιες πολλές φορές. Αυτό οφείλεται στο πώς μαθαίνει ο εγκέφαλός μας. Ίσως μια βέλτιστη μέθοδος θα ήταν να εξηγηθούν στα σχολεία οι αρχές της ανθρωπολογίας, της κοινωνιολογίας και της ψυχολογίας, ιδίως η λογική πίσω από την ανάπτυξη των κοινωνικών ομάδων και πώς αυτή εμπλέκεται σε πρότυπα ένταξης-αποκλεισμού, ακόμη και στο φυσικό βασίλειο. Για να βελτιώσουμε τις συλλογικές και ατομικές συμπεριφορές μας, πρέπει όλοι να αρχίσουμε να μελετάμε και να αναλύουμε τις γενικές ανθρώπινες (και τις δικές μας) συμπεριφορές με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο μελετάμε όλους τους άλλους τομείς της ανθρώπινης γνώσης όπως η φυσική, η μουσική ή ο αθλητισμός. Αυτό περιλαμβάνει την ακρόαση και την ανάγνωση εκπαιδευτικού υλικού (ακόμη και podcasts ή blogs) από ειδικούς σε κάθε τομέα. Σε αυτή την περίπτωση είναι συμπεριφορικοί επιστήμονες, ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι και ούτω καθεξής.