Obowiązujące kryteria z Maastricht (maksymalnie 60-procentowy wskaźnik długu publicznego i 3-procentowy roczny deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych) zostały ustalone arbitralnie, są pozbawione uzasadnienia ekonomicznego, nie mają podstaw naukowych i utrudniają władzom publicznym inwestowanie w przyszłość. Te przepisy UE stoją na przeszkodzie nowoczesnej, odpornej na kryzysy polityce gospodarczej, dlatego należy je znieść bez zastępowania. Wyobraź sobie, że osoby prywatne mogą pożyczać tylko 60% swojego rocznego dochodu - nikt nie uznałby tego za rozsądną zasadę. W gospodarce zawsze ktoś musi popaść w długi, aby inni mogli oszczędzać. Suma wszystkich nadwyżek zawsze odpowiada dokładnie sumie wszystkich deficytów. Jeżeli państwo oszczędza, przedsiębiorstwa lub gospodarstwa domowe muszą zadłużać się, ale często nie chcą lub nie mogą tego zrobić. Rezultatem jest spadek popytu, mniejsze inwestycje i rosnące bezrobocie. Obecnie państwo musiałoby inwestować w edukację, integrację, zdrowie, opiekę, środowisko i infrastrukturę. Zamiast tego zostajemy wepchnięci w sztuczny kryzys stworzony przez zasady polityczne, ponieważ jesteśmy przekonani, że oszczędzanie jest rozwiązaniem. Ale jest dokładnie odwrotnie! Państwo, które nie inwestuje, ryzykuje kolejny rok spadku dobrobytu. To nie jest odpowiedzialne, ale ekonomiczne zaniedbanie.