De geldende criteria van Maastricht (maximale schuldquote van 60% en jaarlijks overheidstekort van 3%) zijn willekeurig vastgesteld, hebben geen enkele economische reden, hebben geen wetenschappelijke basis en belemmeren overheden om in de toekomst te investeren. Deze EU-regels staan een modern, crisisbestendig economisch beleid in de weg en moeten daarom zonder vervanging worden afgeschaft. Stel je voor dat particulieren slechts 60% van hun jaarinkomen mogen lenen - niemand zou dit als een verstandige regel beschouwen. In een economie moet iemand altijd in de schulden gaan, zodat anderen kunnen sparen. De som van alle overschotten komt altijd exact overeen met de som van alle tekorten. Als de staat spaart, moeten bedrijven of huishoudens schulden aangaan, maar dat willen of kunnen ze vaak niet. Het resultaat is een daling van de vraag, minder investeringen en stijgende werkloosheid. Op dit moment zou de staat moeten investeren in onderwijs, integratie, gezondheidszorg, zorg, milieu en infrastructuur. In plaats daarvan worden we in een kunstmatige crisis geduwd die door politieke regels wordt gecreëerd, omdat we ervan overtuigd zijn dat sparen de oplossing is. Maar het is precies het tegenovergestelde! Een staat die niet investeert, riskeert opnieuw een jaar van achteruitgang van de welvaart. Dit is niet verantwoordelijk, maar economisch nalatig.