Socraíodh critéir Maastricht atá i bhfeidhm (uaschóimheas fiachais phoiblí 60 % agus easnamh rialtais bliantúil 3 %) go treallach, tá siad gan aon réasúnaíocht eacnamaíoch, níl aon bhunús eolaíoch acu agus cuireann siad bac ar údaráis phoiblí infheistíocht a dhéanamh amach anseo. Tá na rialacha sin de chuid an Aontais ina mbac ar bheartas eacnamaíoch nua-aimseartha a sheasfaidh an ghéarchéim, agus is é sin an fáth nach mór deireadh a chur leo gan iad a ionadú. Samhlaigh nach gceadaítear do dhaoine príobháideacha ach 60% dá n-ioncam bliantúil a fháil ar iasacht - ní mheasfadh aon duine gur riail chiallmhar é seo. I ngeilleagar, bíonn ar dhuine dul i bhfiacha i gcónaí ionas gur féidir le daoine eile sábháil. Freagraíonn suim na mbarrachas go díreach i gcónaí do shuim na n-easnamh go léir. Má shábhálann an stát airgead, ní mór do chuideachtaí nó do theaghlaigh dul i bhfiacha – ach is minic nach mian leo é sin a dhéanamh nó nach féidir leo é sin a dhéanamh. Is é an toradh atá air sin laghdú ar an éileamh, níos lú infheistíochta agus dífhostaíocht atá ag dul i méid. Faoi láthair, bheadh ar an stát infheistíocht a dhéanamh san oideachas, sa chomhtháthú, sa tsláinte, sa chúram, sa chomhshaol agus sa bhonneagar. Ina áit sin, táimid brúite isteach i ngéarchéim shaorga a cruthaíodh le rialacha polaitiúla toisc go bhfuilimid cinnte gurb é coigilt an réiteach. Ach tá sé díreach os coinne! Tá stát nach n-infheistíonn i mbaol bliain eile de mheath ar rathúnas. Níl sé seo freagrach, ach faillíoch go heacnamaíoch.