Als klimaatverandering ons ertoe brengt een strategie van intergenerationele gelijkheid te structureren en daarom raadplegingen te houden in een logica van participatieve democratie, moeten we ervoor zorgen dat we op de urgentie reageren en daarom actie ondernemen (master word van de COP in Madrid). Een intergenerationele strategie vereist het opbouwen van vertrouwen tussen jongere en meer gevorderde generaties om het risico van wantrouwen en een schadelijke kloof te voorkomen. Dit kan heel eenvoudig in de gebieden door het combineren in concrete projecten aan de ene kant, de vaardigheden van de oude, hun ervaring, hun know-how en aan de andere kant, de vaardigheden van de nieuwe generaties, hun energie, hun digitale wendbaarheid. Samen kunnen zij, in samenwerking met lokale overheden en onderwijsinstellingen, projecten genereren en beheren die bijdragen tot territoriale veerkracht en sociale cohesie. Sommige van deze projecten kunnen worden geïntegreerd in academische loopbanen en andere in systemen voor civiele veiligheid. Instellingen zoals in Frankrijk kan de Civic Service openstaan voor alle generaties, senioren kunnen ze op vrijwillige basis beheren. De bevoegde overheidsdiensten merken op dat hun materiële middelen beperkt zijn, evenals hun personele middelen. Echter, de leeftijdsgroep van werkende senioren vertegenwoordigt in onze samenleving ongeveer 10% van de bevolking. De meeste zijn beschikbaar en staan te popelen om te dienen.