Εάν η κλιματική αλλαγή μας οδηγήσει στη διαμόρφωση μιας στρατηγικής ισότητας μεταξύ των γενεών και, ως εκ τούτου, στη διεξαγωγή διαβουλεύσεων στο πλαίσιο μιας λογικής συμμετοχικής δημοκρατίας, πρέπει να διασφαλίσουμε ότι θα ανταποκριθούμε στον επείγοντα χαρακτήρα και, ως εκ τούτου, θα αναλάβουμε δράση (κύριος λόγος της COP στη Μαδρίτη). Μια διαγενεακή στρατηγική απαιτεί την οικοδόμηση εμπιστοσύνης μεταξύ των νεότερων και των πιο προηγμένων γενεών, ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος δυσπιστίας και επιζήμιου χάσματος. Αυτό μπορεί να γίνει πολύ απλά στις περιοχές συνδυάζοντας σε συγκεκριμένα έργα αφενός τις δεξιότητες των παλαιών, την εμπειρία τους, την τεχνογνωσία τους και αφετέρου τις δεξιότητες των νέων γενεών, την ενέργειά τους, την ψηφιακή τους ευελιξία. Μαζί, σε συνεργασία με τις τοπικές αρχές και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, μπορούν να δημιουργήσουν και να διαχειριστούν έργα που συμβάλλουν στην εδαφική ανθεκτικότητα και την κοινωνική συνοχή. Ορισμένα από αυτά τα έργα μπορούν να ενσωματωθούν σε ακαδημαϊκές σταδιοδρομίες και άλλα σε συστήματα πολιτικής ασφάλειας. Ιδρύματα όπως στη Γαλλία, η υπηρεσία πολιτών θα μπορούσε να είναι ανοικτή σε όλες τις γενιές, ενώ οι ηλικιωμένοι πολίτες θα μπορούν να τα διαχειρίζονται σε εθελοντική βάση. Οι αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες επισημαίνουν ότι οι υλικοί πόροι τους είναι περιορισμένοι, όπως και οι ανθρώπινοι πόροι τους. Ωστόσο, η ηλικιακή ομάδα των ηλικιωμένων εργαζομένων αντιπροσωπεύει στην κοινωνία μας περίπου το 10% του πληθυσμού. Οι περισσότεροι είναι διαθέσιμοι και πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν.