Powtarzający się huk pociągu sprawił, że wróciłem do myśli o świecie zewnętrznym. Tak bardzo, jak staram się, nie mogę sobie wyobrazić chaosu i zamieszania w szalonych umysłach outsiderów, ciągłego wyścigu szczurów, chciwości, egocentryzmu mnie, mnie, mnie. Jak ludzie mogą prowadzić satysfakcjonujące, znaczące życie, myśląc tylko o sobie? Całe moje wychowanie, cała moja istota wydaje się buntować przeciwko temu pomysłowi. Rozumiem, że ich pociągi mogą być szybsze lub ich technologia bardziej zaawansowana, ale to blednie w porównaniu z harmonią i chwałą naszej społeczności. Starsza pani siedząca obok mnie idzie do pracy, a młody mężczyzna obok niej jest równy – równy w tym, że oddaje społeczności dokładnie tyle, ile może. To nie jest coś, w co wierzę, to jest coś, co wiem, z całym sobą. Nie wyobrażam sobie stresu związanego z koniecznością decydowania o tym, co robić każdego dnia, ani presji martwienia się, czy będę w stanie mieć wystarczająco dużo środków, aby przetrwać, nie mówiąc już o dążeniu. Nie, sensowne jest to, że nie angażujemy się w kontakt ze światem zewnętrznym. Jak moglibyśmy nawet nawiązać kontakt, my sami tak dostateczni, oni ciągle tęsknią za czymś więcej – tak bardzo się od siebie różnimy. Co za niewiarygodne szczęście, że urodziłem się właśnie tutaj.