Mar gheall ar rumble atriallach na traenach thit mé ar ais i smaointe an domhain lasmuigh. An oiread agus a dhéanaim iarracht, ní féidir liom an chaos agus an mearbhall a shamhlú in intinn frantic na ndaoine ón taobh amuigh, an rás francach leanúnach, an saint, an féin-lárnaithe dom, mise, mise. Conas a d'fhéadfadh daoine saol sásúil, bríoch a bheith acu agus iad ag smaoineamh orthu féin amháin? Mo upbring ar fad, is cosúil mo bheith ar fad a éirí amach i gcoinne an smaoineamh. Is féidir liom a thuiscint go bhféadfadh a gcuid traenacha a bheith níos tapúla, nó a dteicneolaíocht níos airde, ach tá sé seo i gcomparáid le comhchuibheas agus glóir ár bpobal. Tá an tseanbhean ina suí in aice liom ag dul ag obair, agus an fear óg in aice léi comhionann – sa mhéid is go dtugann siad ar ais don phobal go beacht a mhéid is féidir leo. Ní rud é seo a chreidim ann, is rud é seo atá ar eolas agam, le mo chuid féin ar fad. Ní féidir liom a shamhlú an strus a bhaineann le cinneadh a dhéanamh ar cad atá le déanamh gach lá, ná an brú a bhaineann le bheith buartha an mbeidh mé in ann go leor modhanna a bheith agam chun maireachtáil, gan trácht ar iarracht a dhéanamh. Níl, tá ciall leis nach mbímid ag plé leis an domhan lasmuigh. Conas a d’fhéadfaimis teagmháil a bhunú fiú, táimid chomh leordhóthanach sin inár n-aonar, bíonn fonn níos mó orthu i gcónaí – táimid chomh difriúil sin. Cad é an t-ádh dochreidte a rugadh anseo.