I gcomhthéacs na tubaiste aeráide atá ar na bacáin, ciallaíonn an ceartas idirghlúine, thar aon ní eile, cosaint éifeachtach aeráide agus comhshaoil dom. Ní féidir bonn a chruthú do spás maireachtála do na glúnta atá le teacht ach amháin trí astaíochtaí CO2 a laghdú go mór, trí cháin CO2 a mhéadú agus trí dheireadh a chur le fóirdheontais lena ndéantar dochar don aeráid. Ag an am céanna, ba cheart cuimhneamh ar na daoine is sine inár sochaí. Cé go mairimid níos faide, ní gá go dtiocfaidh méadú ar chion na mblianta sláintiúla. Is gá, dá bhrí sin, níos mó infheistíochta a dhéanamh i gcláir choiscthe (vacsaíniú, scagthástáil, etc.) agus ba cheart rochtain ar an stíl shláintiúil mhaireachtála, mar a thugtar air, a bheith inacmhainne (e.g. cánacha níos ísle ar thorthaí agus ar ghlasraí ar fud an Aontais). Ina theannta sin, ba cheart cathracha a chur in oiriúint do riachtanais gach aoisghrúpa (e.g. níos mó iompair phoiblí, gan aon srian) - ní mór baint a bheith ag go leor de na hathruithe sin le hoiriúnacht aeráide freisin. Ní mór an córas pinsin a athrú. Ba mhaith liom níos mó roghanna agus níos lú cánacha a fheiceáil sa tríú colún (pinsin phríobháideacha). D’fhéadfaí é sin a chur chun cinn freisin ar fud an Aontais agus d’fhéadfadh an tAontas páirt a ghlacadh freisin i gcláir lena gcuirtear na glúnta óga ar an eolas agus lena n-ardaítear feasacht faoin ngá atá le hullmhacht.