Στο πλαίσιο της επικείμενης κλιματικής καταστροφής, η δικαιοσύνη μεταξύ των γενεών σημαίνει για μένα πρωτίστως μια αποτελεσματική προστασία του κλίματος και του περιβάλλοντος. Μόνο με τη μαζική μείωση των εκπομπών CO2, την αύξηση του φόρου CO2 και την εξάλειψη των επιδοτήσεων που βλάπτουν το κλίμα μπορεί να δημιουργηθεί η βάση για χώρο διαβίωσης για τις μελλοντικές γενιές. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να θυμόμαστε τα παλαιότερα μέλη της κοινωνίας μας. Αν και ζούμε περισσότερο, το ποσοστό των υγιών ετών δεν αυξάνεται απαραιτήτως. Ως εκ τούτου, είναι αναγκαίο να πραγματοποιηθούν περισσότερες επενδύσεις σε προγράμματα πρόληψης (εμβολιασμός, προσυμπτωματικός έλεγχος κ.λπ.) και η πρόσβαση στον λεγόμενο υγιεινό τρόπο ζωής θα πρέπει να είναι οικονομικά προσιτή (π.χ. χαμηλότεροι φόροι στα οπωροκηπευτικά σε ολόκληρη την ΕΕ). Επιπλέον, οι πόλεις θα πρέπει να προσαρμοστούν στις ανάγκες όλων των ηλικιακών ομάδων (π.χ. περισσότερες δημόσιες συγκοινωνίες, χωρίς περιορισμούς) —πολλές από αυτές τις αλλαγές έχουν επίσης να κάνουν με την κλιματική καταλληλότητα. Το συνταξιοδοτικό σύστημα πρέπει να αλλάξει. Θα ήθελα να δω περισσότερες επιλογές και λιγότερους φόρους στον τρίτο πυλώνα (ιδιωτικές συντάξεις). Αυτό θα μπορούσε επίσης να προωθηθεί σε ολόκληρη την ΕΕ και η ΕΕ θα μπορούσε επίσης να συμμετάσχει σε προγράμματα που ενημερώνουν τις νέες γενιές και αυξάνουν την ευαισθητοποίηση σχετικά με την ανάγκη ετοιμότητας.